۞إِنَّآ أَوۡحَيۡنَآ إِلَيۡكَ كَمَآ أَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰ نُوحٖ وَٱلنَّبِيِّـۧنَ مِنۢ بَعۡدِهِۦۚ وَأَوۡحَيۡنَآ إِلَىٰٓ إِبۡرَٰهِيمَ وَإِسۡمَٰعِيلَ وَإِسۡحَٰقَ وَيَعۡقُوبَ وَٱلۡأَسۡبَاطِ وَعِيسَىٰ وَأَيُّوبَ وَيُونُسَ وَهَٰرُونَ وَسُلَيۡمَٰنَۚ وَءَاتَيۡنَا دَاوُۥدَ زَبُورٗا

[اي پيامبر] همانا ما به تو وحي فرستاديم، همان طوري كه به نوح و پيامبران بعد از او وحي فر ستاديم، و به ابراهيم، و اسماعيل، و اسحاق، و يعقوب، و نوادگان و عيسي، و ايوب، و يونس، و هارون، و سليمان، [نيز] وحي فرستاديم، و زبور را به داود داديم

وَإِسۡمَٰعِيلَ وَٱلۡيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطٗاۚ وَكُلّٗا فَضَّلۡنَا عَلَى ٱلۡعَٰلَمِينَ

و اسماعيل و اليَسَع و يونس و لوط را [هدايت نموديم]، و هر يك از آنان را بر جهانيان فضيلت داديم

فَلَوۡلَا كَانَتۡ قَرۡيَةٌ ءَامَنَتۡ فَنَفَعَهَآ إِيمَٰنُهَآ إِلَّا قَوۡمَ يُونُسَ لَمَّآ ءَامَنُواْ كَشَفۡنَا عَنۡهُمۡ عَذَابَ ٱلۡخِزۡيِ فِي ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَا وَمَتَّعۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ حِينٖ

پس چرا هيچ شهري نبود كه مردم آن [در وقت نزول عذاب] ايمان بياورند، و ايمان [اهل] آن شهر براي شان فائدة ببخشد، مگر قوم يونس، كه چون ايمان آوردند، عذاب ذلت بار را در زندگي دنيا از آنان برطرف ساختيم، و آنان را تا مدتي برخوردار ساختيم

وَذَا ٱلنُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَٰضِبٗا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقۡدِرَ عَلَيۡهِ فَنَادَىٰ فِي ٱلظُّلُمَٰتِ أَن لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبۡحَٰنَكَ إِنِّي كُنتُ مِنَ ٱلظَّـٰلِمِينَ

و ذو النون [يونس] را [به ياد آور]، هنگامي كه خشمگين [از ميان قوم خود] بيرون رفت، و گمان كرد كه ما بر او سخت نمي‎‌گيريم، پس در تاريكيها دعاء كرد كه الله [برحقي] جز تو وجود ندارد، تو منزهي، [و] همانا من از ستمكاران بودم

فَٱسۡتَجَبۡنَا لَهُۥ وَنَجَّيۡنَٰهُ مِنَ ٱلۡغَمِّۚ وَكَذَٰلِكَ نُـۨجِي ٱلۡمُؤۡمِنِينَ

و دعاي او را اجابت كرديم، و او را از غم نجات داديم، و مؤمنان را اين چنين نجات مي‌دهيم

وَإِنَّ يُونُسَ لَمِنَ ٱلۡمُرۡسَلِينَ

و همانا يونس از پيامبران بود

إِذۡ أَبَقَ إِلَى ٱلۡفُلۡكِ ٱلۡمَشۡحُونِ

آنگاه كه به سوي آن كشتي پُر بار گريخت

فَسَاهَمَ فَكَانَ مِنَ ٱلۡمُدۡحَضِينَ

و با آنها قرعه كشي نمود، و از مغلوبان شد

فَٱلۡتَقَمَهُ ٱلۡحُوتُ وَهُوَ مُلِيمٞ

و در حالي كه سزاوار سرزنش بود، ماهي او را بلعيد

فَلَوۡلَآ أَنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلۡمُسَبِّحِينَ

و اگر از تسبيح گويندگان نمي‌بود

لَلَبِثَ فِي بَطۡنِهِۦٓ إِلَىٰ يَوۡمِ يُبۡعَثُونَ

به يقين تا روزي كه [مردم] دوباره زنده مي‌شوند. [كه روز قيامت باشد] در شكم آن [ماهي] باقي مي‌‎ماند

۞فَنَبَذۡنَٰهُ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ سَقِيمٞ

و در حالي كه مريض بود، او را به خشكي انداختيم

وَأَنۢبَتۡنَا عَلَيۡهِ شَجَرَةٗ مِّن يَقۡطِينٖ

و در كنارش، بوتة كدويي را رويانيديم

وَأَرۡسَلۡنَٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلۡفٍ أَوۡ يَزِيدُونَ

و او را به سوي مردمي كه صد هزار نفر و يا بيشتر از آن بودند، فرستاديم

فَـَٔامَنُواْ فَمَتَّعۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ حِينٖ

و آنان ايمان آوردند، و آنان را تا مدتي از نعمتها بهره‌مند ساختيم

فَٱصۡبِرۡ لِحُكۡمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلۡحُوتِ إِذۡ نَادَىٰ وَهُوَ مَكۡظُومٞ

[اي پيامبر!] پس تا وقت فرارسيدن حكم پروردگار خود صبر كن، و مانند آنكسي كه ماهي او را بلعيد [كه يونس باشد] مباش، آنگاه كه در حال غم و اندوه [به درگاه الله] دعاء كرد

لَّوۡلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعۡمَةٞ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلۡعَرَآءِ وَهُوَ مَذۡمُومٞ

و اگر نعمتي از طرف پروردگارش شامل حالش نمي‌شد، به يقين در حالي كه ملامت بود، در صحراي بي آب و علفي انداخته مي‌شد

فَٱجۡتَبَٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ

پس پروردگارش او را برگزيد، و از جملة صالحان گردانيد