أَوۡ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٞ مِّن نَّخِيلٖ وَعِنَبٖ فَتُفَجِّرَ ٱلۡأَنۡهَٰرَ خِلَٰلَهَا تَفۡجِيرًا

يا براي تو باغي از درختان خرما و انگور باشد، كه در بين آنها جوي‌هايي را روان سازي

أَوۡ تُسۡقِطَ ٱلسَّمَآءَ كَمَا زَعَمۡتَ عَلَيۡنَا كِسَفًا أَوۡ تَأۡتِيَ بِٱللَّهِ وَٱلۡمَلَـٰٓئِكَةِ قَبِيلًا

يا همان گونه كه مي‌پنداري آسمان را پاره پاره بر [سر] ما فرود آوري، يا الله و فرشتگان را در برابر ما حاضر كني

أَوۡ يَكُونَ لَكَ بَيۡتٞ مِّن زُخۡرُفٍ أَوۡ تَرۡقَىٰ فِي ٱلسَّمَآءِ وَلَن نُّؤۡمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتَّىٰ تُنَزِّلَ عَلَيۡنَا كِتَٰبٗا نَّقۡرَؤُهُۥۗ قُلۡ سُبۡحَانَ رَبِّي هَلۡ كُنتُ إِلَّا بَشَرٗا رَّسُولٗا

يا اينكه براي تو خانة از طلا و نقره باشد، يا در آسمان بالا روی، و به بالا رفتن تو [به آسمان] ايمان نمي‌آوريم، مگر آنكه بر ما كتابي را نازل كني كه آنرا بخوانيم، بگو: سبحان الله! مگر من جز بشري هستم كه [از طرف] الله فرستاده شده ام

وَمَا مَنَعَ ٱلنَّاسَ أَن يُؤۡمِنُوٓاْ إِذۡ جَآءَهُمُ ٱلۡهُدَىٰٓ إِلَّآ أَن قَالُوٓاْ أَبَعَثَ ٱللَّهُ بَشَرٗا رَّسُولٗا

بعد از رسيدن هدايت براي مردم، هيچ چيز مانع ايمان آوردن آنان نشد، جز اينكه گفتند: آيا الله بشري را به پيامبري فرستاده است

قُل لَّوۡ كَانَ فِي ٱلۡأَرۡضِ مَلَـٰٓئِكَةٞ يَمۡشُونَ مُطۡمَئِنِّينَ لَنَزَّلۡنَا عَلَيۡهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ مَلَكٗا رَّسُولٗا

[اي پيامبر!] بگو: اگر در زمين فرشته مي‌بودند كه به آرامي راه مي‌رفتند، هرآينه بر آنان از آسمان فرشتة را به پيامبري مي‌فرستاديم

قُلۡ كَفَىٰ بِٱللَّهِ شَهِيدَۢا بَيۡنِي وَبَيۡنَكُمۡۚ إِنَّهُۥ كَانَ بِعِبَادِهِۦ خَبِيرَۢا بَصِيرٗا

[اي پيامبر!] بگو: ميان من و شما شاهد بودن الله كافي است، زيرا او به بندگان خود آگاه و بينا است

وَمَن يَهۡدِ ٱللَّهُ فَهُوَ ٱلۡمُهۡتَدِۖ وَمَن يُضۡلِلۡ فَلَن تَجِدَ لَهُمۡ أَوۡلِيَآءَ مِن دُونِهِۦۖ وَنَحۡشُرُهُمۡ يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِ عَلَىٰ وُجُوهِهِمۡ عُمۡيٗا وَبُكۡمٗا وَصُمّٗاۖ مَّأۡوَىٰهُمۡ جَهَنَّمُۖ كُلَّمَا خَبَتۡ زِدۡنَٰهُمۡ سَعِيرٗا

و هر كسي را كه الله هدايت كند، پس هدايت يافته او است، و هر كسي را كه گمراه كند، براي آنان دوستاني جز او نمي‌يابي، و روز قيامت آنان را بر چهره‌هاي شان، نابينا و گُنگ و كَر محشور می‌کنيم، جايگاه آنان جهنم است، هرگاه [آتش] فروكش كند شرارة بر آن مي‌افزاييم

ذَٰلِكَ جَزَآؤُهُم بِأَنَّهُمۡ كَفَرُواْ بِـَٔايَٰتِنَا وَقَالُوٓاْ أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمٗا وَرُفَٰتًا أَءِنَّا لَمَبۡعُوثُونَ خَلۡقٗا جَدِيدًا

اين سزاي آنها است، به سبب آنكه به آيات ما كفر ورزيدند، و گفتند: آيا وقتي كه استخوانهاي پوسيده و پراكندة شديم، آيا بار ديگر به آفرينش ديگري برانگيخته مي‌شويم