۞لَّيۡسَ ٱلۡبِرَّ أَن تُوَلُّواْ وُجُوهَكُمۡ قِبَلَ ٱلۡمَشۡرِقِ وَٱلۡمَغۡرِبِ وَلَٰكِنَّ ٱلۡبِرَّ مَنۡ ءَامَنَ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِ وَٱلۡمَلَـٰٓئِكَةِ وَٱلۡكِتَٰبِ وَٱلنَّبِيِّـۧنَ وَءَاتَى ٱلۡمَالَ عَلَىٰ حُبِّهِۦ ذَوِي ٱلۡقُرۡبَىٰ وَٱلۡيَتَٰمَىٰ وَٱلۡمَسَٰكِينَ وَٱبۡنَ ٱلسَّبِيلِ وَٱلسَّآئِلِينَ وَفِي ٱلرِّقَابِ وَأَقَامَ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتَى ٱلزَّكَوٰةَ وَٱلۡمُوفُونَ بِعَهۡدِهِمۡ إِذَا عَٰهَدُواْۖ وَٱلصَّـٰبِرِينَ فِي ٱلۡبَأۡسَآءِ وَٱلضَّرَّآءِ وَحِينَ ٱلۡبَأۡسِۗ أُوْلَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ صَدَقُواْۖ وَأُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُتَّقُونَ

[اى مردم!] نيكو كاري آن نيست كه روي‌هاي خود را به طرف مشرق و يا مغرب كنيد، بلكه نيكوكار كسي است كه به الله، و روز آخرت، و فرشتگان، و كتاب، و پيامبران ايمان بياورد، و مال خود را با وجود دوست داشتنش، به خويشاوندان، و يتيمان، و مساكين، و در راه ماندگان، و گدايان، و در راه آزاد ساختن بردگان به مصرف برساند و نماز را برپا داشته، و زكات را اداء نمايد، و به عهد و پيماني كه مي‌بندند وفاء مي‌كنند، و در سختيها و مصائب، و در وقت جنگ شكيبائي مي‌كنند، اينها كساني هستند كه راست مي‌گويند، و اينها كساني هستند كه پرهيزگارانند

وَلَا تَجۡعَلُواْ ٱللَّهَ عُرۡضَةٗ لِّأَيۡمَٰنِكُمۡ أَن تَبَرُّواْ وَتَتَّقُواْ وَتُصۡلِحُواْ بَيۡنَ ٱلنَّاسِۚ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٞ

و [نام] الله را دستاويز قَسَمهاي خود قرار ندهيد، كه از كار نيك، و پرهيزگاري و اصلاح بين مردم باز ايستيد، و الله متعال شنواي دانا است

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتَوُاْ ٱلزَّكَوٰةَ لَهُمۡ أَجۡرُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ وَلَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ

به يقين كساني كه ايمان آورده ‌اند، و كارهاي نيكي انجام داده ‌اند، و نماز را برپا داشته، و زكات را اداء كرده اند، مزد شان در نزد پروردگار شان است، نه ترسي بر آنها است، و نه هم در آن وقت غمگين مي‌شوند

وَأَمَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ فَيُوَفِّيهِمۡ أُجُورَهُمۡۗ وَٱللَّهُ لَا يُحِبُّ ٱلظَّـٰلِمِينَ

و اما كساني كه‌ايمان آورده‌ اند، و كارهاي خوبي ‌انجام داده اند، مزد شان را به طور كامل مي‌دهد، و الله ستمگران را دوست ندارد

لَن تَنَالُواْ ٱلۡبِرَّ حَتَّىٰ تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَۚ وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَيۡءٖ فَإِنَّ ٱللَّهَ بِهِۦ عَلِيمٞ

هرگز به [ثواب احسان و] خوبي [كه جنت باشد] تا آن وقت دست نمي‌يابيد كه از چيزي انفاق كنيد كه آن را دوست مي‌داريد، و هر چيزي را كه انفاق كنيد، به درستي كه الله به آن دانا است

۞وَسَارِعُوٓاْ إِلَىٰ مَغۡفِرَةٖ مِّن رَّبِّكُمۡ وَجَنَّةٍ عَرۡضُهَا ٱلسَّمَٰوَٰتُ وَٱلۡأَرۡضُ أُعِدَّتۡ لِلۡمُتَّقِينَ

و بشتابيد به سوي مغفرتي از طرف پروردگار خود، [و به سوي] بهشتي كه پهناي آن [به وسعت] آسمانها و زمين است، [و] براي پرهيزگاران آماده شده است

ٱلَّذِينَ يُنفِقُونَ فِي ٱلسَّرَّآءِ وَٱلضَّرَّآءِ وَٱلۡكَٰظِمِينَ ٱلۡغَيۡظَ وَٱلۡعَافِينَ عَنِ ٱلنَّاسِۗ وَٱللَّهُ يُحِبُّ ٱلۡمُحۡسِنِينَ

[و پرهيزگاران] كساني اند كه در حالت دارايي و ناداري انفاق مي‌كنند، و خشم خود را فرو مي‌خورند، و از مردم عفو مي‌كنند، و الله نيكوكاران را دوست مي‌دارد

وَٱلَّذِينَ إِذَا فَعَلُواْ فَٰحِشَةً أَوۡ ظَلَمُوٓاْ أَنفُسَهُمۡ ذَكَرُواْ ٱللَّهَ فَٱسۡتَغۡفَرُواْ لِذُنُوبِهِمۡ وَمَن يَغۡفِرُ ٱلذُّنُوبَ إِلَّا ٱللَّهُ وَلَمۡ يُصِرُّواْ عَلَىٰ مَا فَعَلُواْ وَهُمۡ يَعۡلَمُونَ

و كساني اند كه چون مرتكب كار زشتي بشوند، و يا بر خود ستم كنند، الله را به ياد آورده، و براي گناهان خود از او طلب آمرزش مي‌نمايند، و كيست كه جز الله گناهان را بيامرزد، و بر گناهاني كه كرده ‎اند، آگاهانه اصرار نمي ورزند

وَإِنَّ مِنۡ أَهۡلِ ٱلۡكِتَٰبِ لَمَن يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيۡكُمۡ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيۡهِمۡ خَٰشِعِينَ لِلَّهِ لَا يَشۡتَرُونَ بِـَٔايَٰتِ ٱللَّهِ ثَمَنٗا قَلِيلًاۚ أُوْلَـٰٓئِكَ لَهُمۡ أَجۡرُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡۗ إِنَّ ٱللَّهَ سَرِيعُ ٱلۡحِسَابِ

و به يقين از اهل كتاب كساني هستند كه به الله و به آنچه كه براي شما نازل شده است، و به آنچه كه براي خود آنها نازل شده است ايمان مي‌آورند، و در برابر الله فروتن هستند، و آيات الله را به بهاي ناچيزي نمي‌فروشند، مزد آنها در نزد پروردگار شان است، به يقين الله سريع الحساب است

وَمَن يَعۡمَلۡ مِنَ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ مِن ذَكَرٍ أَوۡ أُنثَىٰ وَهُوَ مُؤۡمِنٞ فَأُوْلَـٰٓئِكَ يَدۡخُلُونَ ٱلۡجَنَّةَ وَلَا يُظۡلَمُونَ نَقِيرٗا

و كسي كه از كارهاي شايسته انجام دهد، چه مرد باشد و چه زن، در حالي كه مؤمن باشد، چنين اشخاصي وارد بهشت مي‌شوند، و به اندازة نقطة [بر روي هستة خرما] بر آنها ستم نمي‌شود

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تُحِلُّواْ شَعَـٰٓئِرَ ٱللَّهِ وَلَا ٱلشَّهۡرَ ٱلۡحَرَامَ وَلَا ٱلۡهَدۡيَ وَلَا ٱلۡقَلَـٰٓئِدَ وَلَآ ءَآمِّينَ ٱلۡبَيۡتَ ٱلۡحَرَامَ يَبۡتَغُونَ فَضۡلٗا مِّن رَّبِّهِمۡ وَرِضۡوَٰنٗاۚ وَإِذَا حَلَلۡتُمۡ فَٱصۡطَادُواْۚ وَلَا يَجۡرِمَنَّكُمۡ شَنَـَٔانُ قَوۡمٍ أَن صَدُّوكُمۡ عَنِ ٱلۡمَسۡجِدِ ٱلۡحَرَامِ أَن تَعۡتَدُواْۘ وَتَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡبِرِّ وَٱلتَّقۡوَىٰۖ وَلَا تَعَاوَنُواْ عَلَى ٱلۡإِثۡمِ وَٱلۡعُدۡوَٰنِۚ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَۖ إِنَّ ٱللَّهَ شَدِيدُ ٱلۡعِقَابِ

اي كساني كه ايمان آورده‌ ايد! حرمت شعائر الله را [نگه داريد، و حرام آن را] حلال نشماريد، و [هم چنين حلال نشماريد] ماه حرام را، و و نه قربانی‌های بی‌نشان، و نه قربانی‌های نشان‌دار را، و نه قاصدان بيت [الله] الحرام را كه به طلب فضل و رضاي پروردگار خود هستند، و چون از احرام بيرون آمديد، شكار كنيد، و دشمني گروهي كه شما را از مسجد الحرام باز داشتند، به تجاوز وادار نكند، و به كار نيك و پرهيزگاري با يكديگر همكاري كنيد، و بر گناه و تجاوز، با يكديگر همكاري نكنيد، و از الله بترسيد كه الله سخت كيفر است

وَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَعَمِلُواْ ٱلصَّـٰلِحَٰتِ لَا نُكَلِّفُ نَفۡسًا إِلَّا وُسۡعَهَآ أُوْلَـٰٓئِكَ أَصۡحَٰبُ ٱلۡجَنَّةِۖ هُمۡ فِيهَا خَٰلِدُونَ

و كساني كه ايمان آورده ‌اند، و اعمال نيكي انجام داده‌ اند ـ [و در حالي كه] ما كسي را جز به اندازة توانش مكلف نمي‌سازيم ـ آنها اهل بهشت هستند، و جاودانه در آن مي‌مانند

يَسۡـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلۡأَنفَالِۖ قُلِ ٱلۡأَنفَالُ لِلَّهِ وَٱلرَّسُولِۖ فَٱتَّقُواْ ٱللَّهَ وَأَصۡلِحُواْ ذَاتَ بَيۡنِكُمۡۖ وَأَطِيعُواْ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥٓ إِن كُنتُم مُّؤۡمِنِينَ

[اي پيامبر] از تو در بارة انفال [غنائم] مي پرسند بگو! انفال براي الله، و پيامبر است، پس از الله بترسيد، و با يكديگر سازش نماييد، و اگر مؤمن هستيد، از الله و رسول او اطاعت نماييد

مَنۡ عَمِلَ صَٰلِحٗا مِّن ذَكَرٍ أَوۡ أُنثَىٰ وَهُوَ مُؤۡمِنٞ فَلَنُحۡيِيَنَّهُۥ حَيَوٰةٗ طَيِّبَةٗۖ وَلَنَجۡزِيَنَّهُمۡ أَجۡرَهُم بِأَحۡسَنِ مَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ

هر كس از مرد و زن كه كار خوبي انجام دهد، و مؤمن باشد، هرآينه او را به زندگي خوبي زنده مي‌داريم، و مسلماً به آنان به حسب نيكوترين عملي كه انجام مي‌دادند، [در قيامت] پاداش مي‌دهيم

لَّا تَجۡعَلۡ مَعَ ٱللَّهِ إِلَٰهًا ءَاخَرَ فَتَقۡعُدَ مَذۡمُومٗا مَّخۡذُولٗا

[اى انسان!] با اله [يكتا] معبود ديگري را [شريك] قرار مده، كه نكوهيده و بي يار و ياور خواهي شد

۞وَقَضَىٰ رَبُّكَ أَلَّا تَعۡبُدُوٓاْ إِلَّآ إِيَّاهُ وَبِٱلۡوَٰلِدَيۡنِ إِحۡسَٰنًاۚ إِمَّا يَبۡلُغَنَّ عِندَكَ ٱلۡكِبَرَ أَحَدُهُمَآ أَوۡ كِلَاهُمَا فَلَا تَقُل لَّهُمَآ أُفّٖ وَلَا تَنۡهَرۡهُمَا وَقُل لَّهُمَا قَوۡلٗا كَرِيمٗا

و پرودگارت مقرر داشت که جز او [ديگري] را نپرستيد، وبه پدر و مادر نيكي كنيد، اگر يكي از آن دو، [از پدر و مادر] و يا هر دوی آنها نزد تو به سن پيري رسيدند، (اف) [كه كمترين كلمة نا مناسبي است] براي آنها مگو، و برسر آنها فرياد مزن، و با آنها به احترام سخن بگو

وَٱخۡفِضۡ لَهُمَا جَنَاحَ ٱلذُّلِّ مِنَ ٱلرَّحۡمَةِ وَقُل رَّبِّ ٱرۡحَمۡهُمَا كَمَا رَبَّيَانِي صَغِيرٗا

و از روی مهربانی بال فروتني را براي آنان هموار كن، و بگو: پروردگارا! همانگونه که آنان مرا در کودکی پرورش دادند، [اكنون كه بزرگ سال و پير شده اند] تو بر آنان رحمت آور

رَّبُّكُمۡ أَعۡلَمُ بِمَا فِي نُفُوسِكُمۡۚ إِن تَكُونُواْ صَٰلِحِينَ فَإِنَّهُۥ كَانَ لِلۡأَوَّـٰبِينَ غَفُورٗا

پروردگار تان به آنچه كه در دلهاي شما است داناتر است، اگر نيكو كار باشيد، همانا او برای توبه کنندگان آمرزنده است

وَءَاتِ ذَا ٱلۡقُرۡبَىٰ حَقَّهُۥ وَٱلۡمِسۡكِينَ وَٱبۡنَ ٱلسَّبِيلِ وَلَا تُبَذِّرۡ تَبۡذِيرًا

و حق ذوي القربي، و بيچارگان، و در راه ماندگان را بده، و اسراف مكن

إِنَّ ٱلۡمُبَذِّرِينَ كَانُوٓاْ إِخۡوَٰنَ ٱلشَّيَٰطِينِۖ وَكَانَ ٱلشَّيۡطَٰنُ لِرَبِّهِۦ كَفُورٗا

زيرا اسراف كنندگان برادران شياطين مي‌باشند، و شيطان نسبت به پروردگارش ناسپاس است

وَإِمَّا تُعۡرِضَنَّ عَنۡهُمُ ٱبۡتِغَآءَ رَحۡمَةٖ مِّن رَّبِّكَ تَرۡجُوهَا فَقُل لَّهُمۡ قَوۡلٗا مَّيۡسُورٗا

و اگر به طلب رحمتي كه اميد آنرا ازپروردگارت داري، لذا اكنون از آنان [ازاقارب و مساكين] روي مي‌گرداني، پس با گفتار نرم با آنان سخن بگو

وَلَا تَجۡعَلۡ يَدَكَ مَغۡلُولَةً إِلَىٰ عُنُقِكَ وَلَا تَبۡسُطۡهَا كُلَّ ٱلۡبَسۡطِ فَتَقۡعُدَ مَلُومٗا مَّحۡسُورًا

دست خود را غل و زنجير گردن خود مگردان، و بيش از حد گشاده دستي مكن، كه مورد سرزنش قرار گيري و درمانده بنشيني

إِنَّ رَبَّكَ يَبۡسُطُ ٱلرِّزۡقَ لِمَن يَشَآءُ وَيَقۡدِرُۚ إِنَّهُۥ كَانَ بِعِبَادِهِۦ خَبِيرَۢا بَصِيرٗا

به يقين پروردگارت براي هر كس كه بخواهد رزق فراوان [مي دهد]، [و يا او را] تنگدست مي‌گرداند، به يقين او به بندگان خود آگاه [و] بينا است

وَلَا تَقۡتُلُوٓاْ أَوۡلَٰدَكُمۡ خَشۡيَةَ إِمۡلَٰقٖۖ نَّحۡنُ نَرۡزُقُهُمۡ وَإِيَّاكُمۡۚ إِنَّ قَتۡلَهُمۡ كَانَ خِطۡـٔٗا كَبِيرٗا

و فرزندان خود را از بيم تنگدستي نكشيد، ما آنها و شما را روزي مي‌دهيم، به يقين كشتن آنان گناه بزرگي است

وَلَا تَقۡرَبُواْ ٱلزِّنَىٰٓۖ إِنَّهُۥ كَانَ فَٰحِشَةٗ وَسَآءَ سَبِيلٗا

و به زنا نزديك نشويد، زيرا [زنا] كار زشت، و شيوة نا پسندي است

وَلَا تَقۡتُلُواْ ٱلنَّفۡسَ ٱلَّتِي حَرَّمَ ٱللَّهُ إِلَّا بِٱلۡحَقِّۗ وَمَن قُتِلَ مَظۡلُومٗا فَقَدۡ جَعَلۡنَا لِوَلِيِّهِۦ سُلۡطَٰنٗا فَلَا يُسۡرِف فِّي ٱلۡقَتۡلِۖ إِنَّهُۥ كَانَ مَنصُورٗا

و كسي كه الله [كشتن] وي را حرام كرده است، او را جز به حق نكشيد، و كسي كه مظلومانه كشته شود، به تحقيق برای وليِّ وي [در قصاص كردن] سلطة كاملي داده ايم، پس در کشتن اسراف نکند، زيرا او نصرت داده شده است

وَلَا تَقۡرَبُواْ مَالَ ٱلۡيَتِيمِ إِلَّا بِٱلَّتِي هِيَ أَحۡسَنُ حَتَّىٰ يَبۡلُغَ أَشُدَّهُۥۚ وَأَوۡفُواْ بِٱلۡعَهۡدِۖ إِنَّ ٱلۡعَهۡدَ كَانَ مَسۡـُٔولٗا

و به مال يتيم جز به گونة كه نيكو تر است، نزديك نشويد، تا اينكه به رشدش برسد، و به عهد خويش وفاء كنيد، كه از عهد [و پيمان] پرسيده مي‌شود

وَأَوۡفُواْ ٱلۡكَيۡلَ إِذَا كِلۡتُمۡ وَزِنُواْ بِٱلۡقِسۡطَاسِ ٱلۡمُسۡتَقِيمِۚ ذَٰلِكَ خَيۡرٞ وَأَحۡسَنُ تَأۡوِيلٗا

و هنگامي كه پيمانه مي‌كرديد، پيمانه را كامل بدهيد، و به ترازوي دقيق وزن كنيد، اين براي شما بهتر، و عاقبتش نيكو تر است

وَلَا تَقۡفُ مَا لَيۡسَ لَكَ بِهِۦ عِلۡمٌۚ إِنَّ ٱلسَّمۡعَ وَٱلۡبَصَرَ وَٱلۡفُؤَادَ كُلُّ أُوْلَـٰٓئِكَ كَانَ عَنۡهُ مَسۡـُٔولٗا

و از آنچه كه به آن علم نداری، پيروي مكن، به يقين از هر يك از گوش، و چشم و دل، باز خواست خواهد شد

وَلَا تَمۡشِ فِي ٱلۡأَرۡضِ مَرَحًاۖ إِنَّكَ لَن تَخۡرِقَ ٱلۡأَرۡضَ وَلَن تَبۡلُغَ ٱلۡجِبَالَ طُولٗا

و در روي زمين با تكبر راه مرو، زيرا تو نمي‌تواني زمين را بشكافي، و [همچنبن] در بلندي [قامت خود] نمي‌تواني به كوه‌ها برسي