وَٱذۡكُرۡ عِبَٰدَنَآ إِبۡرَٰهِيمَ وَإِسۡحَٰقَ وَيَعۡقُوبَ أُوْلِي ٱلۡأَيۡدِي وَٱلۡأَبۡصَٰرِ

و [اي پيامبر!] بندگان ما، ابراهيم، و إسحاق، و يعقوب را ياد كن، كه داراي قوت، و بصيرت بودند

إِنَّآ أَخۡلَصۡنَٰهُم بِخَالِصَةٖ ذِكۡرَى ٱلدَّارِ

به يقين ما آنان را به خصلت خاصي كه ياد آوري از آخرت باشد، اختصاص داديم

وَإِنَّهُمۡ عِندَنَا لَمِنَ ٱلۡمُصۡطَفَيۡنَ ٱلۡأَخۡيَارِ

و به يقين آنها در نزد ما، از برگزيدگان نيكوكار مي‌باشند

وَإِذۡ قَالَ إِبۡرَٰهِيمُ لِأَبِيهِ وَقَوۡمِهِۦٓ إِنَّنِي بَرَآءٞ مِّمَّا تَعۡبُدُونَ

و [اى پيامبر! به ياد آور] آن زماني را كه ابراهيم براي پدر و قوم خود گفت: من از آنچه شما مي‌پرستيد بيزارم

إِلَّا ٱلَّذِي فَطَرَنِي فَإِنَّهُۥ سَيَهۡدِينِ

به جز آن ذاتي كه مرا آفريده است، كه به زودي مرا هدايت مي‌كند

وَجَعَلَهَا كَلِمَةَۢ بَاقِيَةٗ فِي عَقِبِهِۦ لَعَلَّهُمۡ يَرۡجِعُونَ

و [ابراهيم] كلمة [توحيد] را سخن ماندگاري در ميان نسلهاي بعد از خود قرار داد، تا باشد كه [به سوي الله] بازگردند

هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ضَيۡفِ إِبۡرَٰهِيمَ ٱلۡمُكۡرَمِينَ

[اي پيامبر!] آيا خبر مهمانان گرامي ابراهيم به تو رسيده است

إِذۡ دَخَلُواْ عَلَيۡهِ فَقَالُواْ سَلَٰمٗاۖ قَالَ سَلَٰمٞ قَوۡمٞ مُّنكَرُونَ

آنگاه كه نزد او آمدند، و گفتند: سلام، [ابراهيم] گفت: سلام بر شما باد، مردمان ناشناسي هستيد

فَرَاغَ إِلَىٰٓ أَهۡلِهِۦ فَجَآءَ بِعِجۡلٖ سَمِينٖ

سپس پنهاني به نزد خانوادة خود رفت، و گوسالة فربهي را [كه بريان كرده بود] نزد شان آورد

فَقَرَّبَهُۥٓ إِلَيۡهِمۡ قَالَ أَلَا تَأۡكُلُونَ

و [گوساله] را به آنان نزديك كرد، و گفت: آيا نمي‌خوريد

فَأَوۡجَسَ مِنۡهُمۡ خِيفَةٗۖ قَالُواْ لَا تَخَفۡۖ وَبَشَّرُوهُ بِغُلَٰمٍ عَلِيمٖ

و [چون ديد دست به طعام دراز نمي‌كنند در دل] از آنان احساس ترس و وحشت كرد، [آنها] گفتند: مترس، و او را به فرزند عالمي بشارت دادند

فَأَقۡبَلَتِ ٱمۡرَأَتُهُۥ فِي صَرَّةٖ فَصَكَّتۡ وَجۡهَهَا وَقَالَتۡ عَجُوزٌ عَقِيمٞ

و زنش فرياد كشان سر رسيد، و بر روي خود زد و گفت: [من] پير زن عقيمي هستم [چگونه فرزند خواهم آورد]

قَالُواْ كَذَٰلِكِ قَالَ رَبُّكِۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡحَكِيمُ ٱلۡعَلِيمُ

[فرشتگان] گفتند: پروردگار تو چنين فرموده است، به يقين او با حكمت دانا است

۞قَالَ فَمَا خَطۡبُكُمۡ أَيُّهَا ٱلۡمُرۡسَلُونَ

[ابراهيم] گفت: اي فرستادگان! وظيفة شما چيست

قَالُوٓاْ إِنَّآ أُرۡسِلۡنَآ إِلَىٰ قَوۡمٖ مُّجۡرِمِينَ

گفتند: ما به سوي قوم مجرمي فرستاده شده ايم

لِنُرۡسِلَ عَلَيۡهِمۡ حِجَارَةٗ مِّن طِينٖ

تا اينكه بر آنان سنگهاي از گِل فرو ريزيم

مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ لِلۡمُسۡرِفِينَ

[و اين سنگها] در نزد پروردگارت براي اسراف كاران نشانه گذاري شده است.‌

وَإِبۡرَٰهِيمَ ٱلَّذِي وَفَّىٰٓ

و ابراهيم وفاء دار بوده است، خبر داده نشده است

وَلَقَدۡ أَرۡسَلۡنَا نُوحٗا وَإِبۡرَٰهِيمَ وَجَعَلۡنَا فِي ذُرِّيَّتِهِمَا ٱلنُّبُوَّةَ وَٱلۡكِتَٰبَۖ فَمِنۡهُم مُّهۡتَدٖۖ وَكَثِيرٞ مِّنۡهُمۡ فَٰسِقُونَ

و همانا نوح، و ابراهيم را فرستاديم، و نبوت و كتاب را در ذرية آنان قرار داديم، بعضي از [ذرية شان] هدايت شدگان، و بسياري از آنان فاسقانند

قَدۡ كَانَتۡ لَكُمۡ أُسۡوَةٌ حَسَنَةٞ فِيٓ إِبۡرَٰهِيمَ وَٱلَّذِينَ مَعَهُۥٓ إِذۡ قَالُواْ لِقَوۡمِهِمۡ إِنَّا بُرَءَـٰٓؤُاْ مِنكُمۡ وَمِمَّا تَعۡبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ كَفَرۡنَا بِكُمۡ وَبَدَا بَيۡنَنَا وَبَيۡنَكُمُ ٱلۡعَدَٰوَةُ وَٱلۡبَغۡضَآءُ أَبَدًا حَتَّىٰ تُؤۡمِنُواْ بِٱللَّهِ وَحۡدَهُۥٓ إِلَّا قَوۡلَ إِبۡرَٰهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسۡتَغۡفِرَنَّ لَكَ وَمَآ أَمۡلِكُ لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن شَيۡءٖۖ رَّبَّنَا عَلَيۡكَ تَوَكَّلۡنَا وَإِلَيۡكَ أَنَبۡنَا وَإِلَيۡكَ ٱلۡمَصِيرُ

به يقين در [روش] ابراهيم، و در [روش] كساني كه با او بودند، براي شما سرمشق خوبي است، [كه مانند آنها از مشركان بيزاري بجوييد] آنگاه كه براي قوم خود گفتند: ما از شما و از آنچه كه به غير الله عبادت مي‌كنيد، بيزاريم، به شما كفر ورزيده ايم، ميان ما و شما براي هميشه دشمني و كينه خواهد بود، مگر آنكه به الله يگانه ايمان بياوريد، مگر اين گفتة ابراهيم به پدرش كه [گفت:] براي تو طلب آمرزش خواهم كرد، و [جز اين] نمي‌توانم براي تو در برابر الله كاري انجام دهم، پروردگارا! بر تو توكل نموديم، و به درگاه تو روي آورديم، و بازگشت [همة ما] به سوي تو است

رَبَّنَا لَا تَجۡعَلۡنَا فِتۡنَةٗ لِّلَّذِينَ كَفَرُواْ وَٱغۡفِرۡ لَنَا رَبَّنَآۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلۡعَزِيزُ ٱلۡحَكِيمُ

پروردگارا! ما را دستخوش فتنة كافران قرار مده، پرودگارا! براي ما بيامرز، زيرا تو پيروزمند با حكمت هستي

لَقَدۡ كَانَ لَكُمۡ فِيهِمۡ أُسۡوَةٌ حَسَنَةٞ لِّمَن كَانَ يَرۡجُواْ ٱللَّهَ وَٱلۡيَوۡمَ ٱلۡأٓخِرَۚ وَمَن يَتَوَلَّ فَإِنَّ ٱللَّهَ هُوَ ٱلۡغَنِيُّ ٱلۡحَمِيدُ

به تحقيق در [روش] آنها براي شما سرمشق خوبي است، [و اين] براي كسي است كه به [لقاي] الله، و روز آخرت اميد وار است، و كسي كه روي بگرداند، [بداند] كه به يقين الله بي نياز ستوده است

صُحُفِ إِبۡرَٰهِيمَ وَمُوسَىٰ

كه صحيفه هاي ابراهيم و موسي باشد