تَدۡعُواْ مَنۡ أَدۡبَرَ وَتَوَلَّىٰ

كساني را كه به [دين الهي] پشت كرده بودند، و [از حق] روي گردان بودند، به سوي خود فرا مي‌خواند

وَجَمَعَ فَأَوۡعَىٰٓ

و [همچنين كساني] كه مال را ذخيره كرده و نگه داشته اند

۞إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا

به يقين كه انسان بي طاقت آفريده شده است

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعٗا

هر گاه به او مصيبتي برسد، بي قرار مي‌گردد

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلۡخَيۡرُ مَنُوعًا

و چون نعمتي برايش برسد، بخالت مي‌ورزد

إِلَّا ٱلۡمُصَلِّينَ

مگر نماز گذاران

ٱلَّذِينَ هُمۡ عَلَىٰ صَلَاتِهِمۡ دَآئِمُونَ

كه بر نماز شان مواظبت مي‌نمايند

وَٱلَّذِينَ فِيٓ أَمۡوَٰلِهِمۡ حَقّٞ مَّعۡلُومٞ

و كساني كه در اموال شان حق معيني است

لِّلسَّآئِلِ وَٱلۡمَحۡرُومِ

براي سائل و محروم

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوۡمِ ٱلدِّينِ

و كساني كه روز قيامت را باور دارند

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنۡ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشۡفِقُونَ

و كساني كه از عذاب پروردگار شان در ترس مي‌باشند

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمۡ غَيۡرُ مَأۡمُونٖ

زيرا از عذاب پروردگار شان ايمن نمي‌توان بود

وَٱلَّذِينَ هُمۡ لِفُرُوجِهِمۡ حَٰفِظُونَ

و كساني كه شرمگاه خود را حفظ مي‌كنند

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزۡوَٰجِهِمۡ أَوۡ مَا مَلَكَتۡ أَيۡمَٰنُهُمۡ فَإِنَّهُمۡ غَيۡرُ مَلُومِينَ

مگر بر همسران شان، و بر كنيزاني كه مالك آنها هستند، كه [در اين صورت] ملامتي بر آنان نيست

فَمَنِ ٱبۡتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُوْلَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡعَادُونَ

پس هر كسي كه غير از اينها را بخواهد، متجاوز است

وَٱلَّذِينَ هُمۡ لِأَمَٰنَٰتِهِمۡ وَعَهۡدِهِمۡ رَٰعُونَ

و كساني كه امانتها، و عهـد و پيمانهـاي خود را مراعـات مي‌كننـد

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمۡ قَآئِمُونَ

و كساني كه بر شهادت هاي خود پايبند هستند

وَٱلَّذِينَ هُمۡ عَلَىٰ صَلَاتِهِمۡ يُحَافِظُونَ

و كساني كه بر نماز خود محافظت [و مواظبت] مي‌كنند

أُوْلَـٰٓئِكَ فِي جَنَّـٰتٖ مُّكۡرَمُونَ

اينها در باغهايى، گرامي داشته مي‌شوند

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ قِبَلَكَ مُهۡطِعِينَ

[اي پيامبر!] كافران را چه شده است كه شتابان به سوي تو مي‌آيند

عَنِ ٱلۡيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ

گروه گروه از راست و چپ [هجوم مي‌آورند]

أَيَطۡمَعُ كُلُّ ٱمۡرِيٕٖ مِّنۡهُمۡ أَن يُدۡخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٖ

آيا هركدام از آنها اميدوار است كه به جنت پُر ناز و نعمت برده شود

كَلَّآۖ إِنَّا خَلَقۡنَٰهُم مِّمَّا يَعۡلَمُونَ

هرگز چنين نيست، ما آنان را از آن چيزي كه مي‌دانند، آفريده ايم

فَلَآ أُقۡسِمُ بِرَبِّ ٱلۡمَشَٰرِقِ وَٱلۡمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ

به پروردگار مشرق‌ها و مغربها قسم، كه ما به يقين قدرت داريم

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيۡرٗا مِّنۡهُمۡ وَمَا نَحۡنُ بِمَسۡبُوقِينَ

تا به جاي آنها اشخاص بهتري بياوريم، و ما ناتوان نمي‌باشيم

فَذَرۡهُمۡ يَخُوضُواْ وَيَلۡعَبُواْ حَتَّىٰ يُلَٰقُواْ يَوۡمَهُمُ ٱلَّذِي يُوعَدُونَ

پس [اي پيامبر!] آنان را به حال خود شان واگذار تا به ياوه گويي، و بازي گوشي خود ادامه دهند، تا به روزي برسند كه براي آنان وعده داده شده است

يَوۡمَ يَخۡرُجُونَ مِنَ ٱلۡأَجۡدَاثِ سِرَاعٗا كَأَنَّهُمۡ إِلَىٰ نُصُبٖ يُوفِضُونَ

روزي كه از قبر هاي خود بيرون مي‌شوند، طوري شتابان اند كه گويا به سوي نشانة [معيني] مي‌دوند

خَٰشِعَةً أَبۡصَٰرُهُمۡ تَرۡهَقُهُمۡ ذِلَّةٞۚ ذَٰلِكَ ٱلۡيَوۡمُ ٱلَّذِي كَانُواْ يُوعَدُونَ

[اين در حالي است] كه چشمان شان پايان افتاده، و وذلت آنان را فراگرفتته است، اين است آن روزي كه [به آن] وعده داده مي‌شدند

إِنَّآ أَرۡسَلۡنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوۡمِهِۦٓ أَنۡ أَنذِرۡ قَوۡمَكَ مِن قَبۡلِ أَن يَأۡتِيَهُمۡ عَذَابٌ أَلِيمٞ

همانا ما نوح را به سوي قومش فرستاديم، [و فرموديم] قوم خود را پيش از آنكه عذاب دردناكي به سراغ شان بيايد بيم بده

قَالَ يَٰقَوۡمِ إِنِّي لَكُمۡ نَذِيرٞ مُّبِينٌ

[نوح] گفت: اي قوم من! من براي شما بيم دهندة آشكاري مي‌باشم