فَأَرۡسَلۡنَا عَلَيۡهِمۡ رِيحٗا صَرۡصَرٗا فِيٓ أَيَّامٖ نَّحِسَاتٖ لِّنُذِيقَهُمۡ عَذَابَ ٱلۡخِزۡيِ فِي ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَاۖ وَلَعَذَابُ ٱلۡأٓخِرَةِ أَخۡزَىٰۖ وَهُمۡ لَا يُنصَرُونَ

ما در روز هاي شوم، تند باد سرد و سختي را بر آنان فرستاديم، تا عذاب ذلت باري را در زندگي دنيا به آنان بچشانيم، و البته عذاب آخرت، ذلت بارتر است، و آنان نصرت داده نمي‌شوند

وَأَمَّا ثَمُودُ فَهَدَيۡنَٰهُمۡ فَٱسۡتَحَبُّواْ ٱلۡعَمَىٰ عَلَى ٱلۡهُدَىٰ فَأَخَذَتۡهُمۡ صَٰعِقَةُ ٱلۡعَذَابِ ٱلۡهُونِ بِمَا كَانُواْ يَكۡسِبُونَ

و اما قوم ثمود، ما آنان را هدايت نموديم[1]، ولي آنان گمراهي را بر هدايت ترجيح دادند، و همان بود كه به سبب آنچه كه مرتكب شده بودند، صاعقة عذاب ذلت باري آنان را فرا گرفت

وَنَجَّيۡنَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَكَانُواْ يَتَّقُونَ

و كساني را كه ايمان آورده بودند، و پرهيزگاري مي‌كردند، نجات داديم

وَيَوۡمَ يُحۡشَرُ أَعۡدَآءُ ٱللَّهِ إِلَى ٱلنَّارِ فَهُمۡ يُوزَعُونَ

و روزي كه دشمنان الله به سوي آتش [جهنم] رانده مي‌شوند، و آنها [تا رسيدن گروه هاي ديگر] بازداشته مي‌شوند

حَتَّىٰٓ إِذَا مَا جَآءُوهَا شَهِدَ عَلَيۡهِمۡ سَمۡعُهُمۡ وَأَبۡصَٰرُهُمۡ وَجُلُودُهُم بِمَا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ

تا چون [همگي] به دوزخ برسند، گوشها و چشمها و پوستهاي شان به آنچه كه مي‌كردند، بر عليه آنان گواهي مي‌دهند

وَقَالُواْ لِجُلُودِهِمۡ لِمَ شَهِدتُّمۡ عَلَيۡنَاۖ قَالُوٓاْ أَنطَقَنَا ٱللَّهُ ٱلَّذِيٓ أَنطَقَ كُلَّ شَيۡءٖۚ وَهُوَ خَلَقَكُمۡ أَوَّلَ مَرَّةٖ وَإِلَيۡهِ تُرۡجَعُونَ

و آنها به پوستهاي خود مي‌گويند: چرا بر عليه ما شهادت داديد؟ مي‌گويند: آن الهى كه هر چيزي را به نطق كردن در آورد، ما را نيز به نطق كردن درآورد، و او شما را براي بار اول آفريده نمود، و به سوي او بازگردانده مي‌شويد

وَمَا كُنتُمۡ تَسۡتَتِرُونَ أَن يَشۡهَدَ عَلَيۡكُمۡ سَمۡعُكُمۡ وَلَآ أَبۡصَٰرُكُمۡ وَلَا جُلُودُكُمۡ وَلَٰكِن ظَنَنتُمۡ أَنَّ ٱللَّهَ لَا يَعۡلَمُ كَثِيرٗا مِّمَّا تَعۡمَلُونَ

و شما [هنگام ارتكاب گناه] از اينكه مبادا گوشها و چشمها و پوستهاي شما بر عليه شما شهادت دهند، كه گناهانتان پوشيده نگه نمي‌داشتيد، و چنين گمان مي‌كرديد كه الله بسياري از آنچه را كه مي‌كنيد، نمي‌داند

وَذَٰلِكُمۡ ظَنُّكُمُ ٱلَّذِي ظَنَنتُم بِرَبِّكُمۡ أَرۡدَىٰكُمۡ فَأَصۡبَحۡتُم مِّنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ

اين بود گمان بدي كه در بارة پروردگار خود داشتيد، [وهمان بود كه] شما را به هلاكت رسانيد

فَإِن يَصۡبِرُواْ فَٱلنَّارُ مَثۡوٗى لَّهُمۡۖ وَإِن يَسۡتَعۡتِبُواْ فَمَا هُم مِّنَ ٱلۡمُعۡتَبِينَ

پس اگر صبر كنند، آتش جهنم جايگاه شان است، و اگر طلب عفو نمايند، اين طلب شان پذيرفته نمي‌شود

۞وَقَيَّضۡنَا لَهُمۡ قُرَنَآءَ فَزَيَّنُواْ لَهُم مَّا بَيۡنَ أَيۡدِيهِمۡ وَمَا خَلۡفَهُمۡ وَحَقَّ عَلَيۡهِمُ ٱلۡقَوۡلُ فِيٓ أُمَمٖ قَدۡ خَلَتۡ مِن قَبۡلِهِم مِّنَ ٱلۡجِنِّ وَٱلۡإِنسِۖ إِنَّهُمۡ كَانُواْ خَٰسِرِينَ

و ما براي آنان همنشيناني [از شياطين] قرار داديم كه [اعمال] پيش روي شان را، [كه اعمال دنيا باشد]، و [اعمال] پشت سر شان را [كه اعمال آخرت باشد] براي شان آراسته جلوه دادند، و فرمان عذاب [الله] در بارة آنان، همانند كساني كه از انس و جن پيش از اينان بودند، ثابت گرديد، زيرا به يقين آنها زيانكار بودند

وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ لَا تَسۡمَعُواْ لِهَٰذَا ٱلۡقُرۡءَانِ وَٱلۡغَوۡاْ فِيهِ لَعَلَّكُمۡ تَغۡلِبُونَ

و كساني كه كافر شدند گفتند: به اين قرآن گوش فرا ندهيد، و [در هنگام تلاوت آن] ياوه سرايي كنيد، تا شايد غالب شويد

فَلَنُذِيقَنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ عَذَابٗا شَدِيدٗا وَلَنَجۡزِيَنَّهُمۡ أَسۡوَأَ ٱلَّذِي كَانُواْ يَعۡمَلُونَ

پس به يقين ما به كساني كه كافر شدند، عذاب سختي مي‌چشانيم، و آنان را به بدترين آنچه كه مرتكب مي‌شدند، جزاء مي‌دهيم

ذَٰلِكَ جَزَآءُ أَعۡدَآءِ ٱللَّهِ ٱلنَّارُۖ لَهُمۡ فِيهَا دَارُ ٱلۡخُلۡدِ جَزَآءَۢ بِمَا كَانُواْ بِـَٔايَٰتِنَا يَجۡحَدُونَ

اين آتش [دوزخ]، جزاي دشمنان الله است، بود و باش هميشگي آنان در آن [آتش] است، و [اين] به سزاي آن است كه آيات ما را انكار مي‌كردند

وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ رَبَّنَآ أَرِنَا ٱلَّذَيۡنِ أَضَلَّانَا مِنَ ٱلۡجِنِّ وَٱلۡإِنسِ نَجۡعَلۡهُمَا تَحۡتَ أَقۡدَامِنَا لِيَكُونَا مِنَ ٱلۡأَسۡفَلِينَ

و كساني كه كافر شدند، مي‌گويند: پروردگارا! آن جن و انسي كه ما را گمراه كرده بودند، براي ما نشان بده، تا آنان را زير پاي خود قرار دهيم، تا از پست ترين [مردمان] باشند

إِنَّ ٱلَّذِينَ قَالُواْ رَبُّنَا ٱللَّهُ ثُمَّ ٱسۡتَقَٰمُواْ تَتَنَزَّلُ عَلَيۡهِمُ ٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ أَلَّا تَخَافُواْ وَلَا تَحۡزَنُواْ وَأَبۡشِرُواْ بِٱلۡجَنَّةِ ٱلَّتِي كُنتُمۡ تُوعَدُونَ

همانا كساني كه گفتند: پروردگار ما، الله است، و بعد از آن استقامت نمودند، فرشتگان بر آنان نازل مي‌شوند، و [براي شان مي‌گويند] نترسيد، و اندوهگين نباشيد، و شما را به بهشتي كه به آن و عده داده مي‌شديد، بشارت باد

نَحۡنُ أَوۡلِيَآؤُكُمۡ فِي ٱلۡحَيَوٰةِ ٱلدُّنۡيَا وَفِي ٱلۡأٓخِرَةِۖ وَلَكُمۡ فِيهَا مَا تَشۡتَهِيٓ أَنفُسُكُمۡ وَلَكُمۡ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ

ما در زندگي دنيا و در آخرت دوستان شما هستيم، وبراي شما در آن [بهشت] هرچه دل تان بخواهد، و هر چه كه درخواست نماييد، آماده است

نُزُلٗا مِّنۡ غَفُورٖ رَّحِيمٖ

اين مهمانيي از طرف [الله] آمرزندة مهربان است

وَمَنۡ أَحۡسَنُ قَوۡلٗا مِّمَّن دَعَآ إِلَى ٱللَّهِ وَعَمِلَ صَٰلِحٗا وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ ٱلۡمُسۡلِمِينَ

و كيست نيكو گفتارتر از كسي كه به سوي الله دعوت مي‌كند، و عمل نيكي انجام مي‌دهد، و مي‌گويد: من از مسلمانان هستم

وَلَا تَسۡتَوِي ٱلۡحَسَنَةُ وَلَا ٱلسَّيِّئَةُۚ ٱدۡفَعۡ بِٱلَّتِي هِيَ أَحۡسَنُ فَإِذَا ٱلَّذِي بَيۡنَكَ وَبَيۡنَهُۥ عَدَٰوَةٞ كَأَنَّهُۥ وَلِيٌّ حَمِيمٞ

و نيكي و بدي با هم برابر نيست، [و بدي ديگران را] به شيوة كه نيكوتر است، دفع كن، به اين طريق كسي كه ميان تو و او دشمني است، دوست صميمي [تو] مي‌شود

وَمَا يُلَقَّىٰهَآ إِلَّا ٱلَّذِينَ صَبَرُواْ وَمَا يُلَقَّىٰهَآ إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٖ

جز كساني كه صبر مي‌كنند، [و] جز كساني كه از [اخلاق و ايمان] بهرة وافري دارند، از اين شيوه برخوردار نمي‌شوند

وَإِمَّا يَنزَغَنَّكَ مِنَ ٱلشَّيۡطَٰنِ نَزۡغٞ فَٱسۡتَعِذۡ بِٱللَّهِۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلۡعَلِيمُ

و اگر تحت وسوسة شيطان قرار گرفتي، به خداوند پناه ببر، زيرا ا شنواي دانا است

وَمِنۡ ءَايَٰتِهِ ٱلَّيۡلُ وَٱلنَّهَارُ وَٱلشَّمۡسُ وَٱلۡقَمَرُۚ لَا تَسۡجُدُواْ لِلشَّمۡسِ وَلَا لِلۡقَمَرِ وَٱسۡجُدُواْۤ لِلَّهِۤ ٱلَّذِي خَلَقَهُنَّ إِن كُنتُمۡ إِيَّاهُ تَعۡبُدُونَ

و از دلائل [قدرت] او، شب و روز، و خورشيد و ماه است، براي خورشيد و براي ماه سجده نكنيد، [بلكه] براي الهى كه آنها را آفريده است، سجده كنيد، اگر تنها او را مي‌پرستيد

فَإِنِ ٱسۡتَكۡبَرُواْ فَٱلَّذِينَ عِندَ رَبِّكَ يُسَبِّحُونَ لَهُۥ بِٱلَّيۡلِ وَٱلنَّهَارِ وَهُمۡ لَا يَسۡـَٔمُونَ۩

و اگر تكبر نمودند، آناني كه نزد پروردگار تو هستند، شب و روز تسبيح او را مي‌گويند و خسته نمي‌شوند

وَمِنۡ ءَايَٰتِهِۦٓ أَنَّكَ تَرَى ٱلۡأَرۡضَ خَٰشِعَةٗ فَإِذَآ أَنزَلۡنَا عَلَيۡهَا ٱلۡمَآءَ ٱهۡتَزَّتۡ وَرَبَتۡۚ إِنَّ ٱلَّذِيٓ أَحۡيَاهَا لَمُحۡيِ ٱلۡمَوۡتَىٰٓۚ إِنَّهُۥ عَلَىٰ كُلِّ شَيۡءٖ قَدِيرٌ

و از دلائل [قدرت] الله آنكه زمين را پژمرده مي‌بيني، ولي هنگامي كه آب را بر آن نازل مي‌كنيم، به جنبش در ‌آمده، و بالا مي‌آيد، به يقين آن ذاتي كه اين [زمين] را زنده مي‌كند، مردگان را نيز [در قيامت] زنده مي‌كند، به يقين او بر هر چيزي قادر است

إِنَّ ٱلَّذِينَ يُلۡحِدُونَ فِيٓ ءَايَٰتِنَا لَا يَخۡفَوۡنَ عَلَيۡنَآۗ أَفَمَن يُلۡقَىٰ فِي ٱلنَّارِ خَيۡرٌ أَم مَّن يَأۡتِيٓ ءَامِنٗا يَوۡمَ ٱلۡقِيَٰمَةِۚ ٱعۡمَلُواْ مَا شِئۡتُمۡ إِنَّهُۥ بِمَا تَعۡمَلُونَ بَصِيرٌ

همانا كساني كه در آيات ما كجروي مي‌كنند، بر ما پوشيده نمي‌مانند، آيا كسي كه در آتش [دوزخ] افكنده مي‌شود، بهتر است، يا كسي كه در روز قيامت طوري مي‌آيد [كه از همة مصائب] در امان است، هر چه مي‌خواهيد بكنيد، به يقين او به آنچه انجام مي‌دهيد، بينا است

إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُواْ بِٱلذِّكۡرِ لَمَّا جَآءَهُمۡۖ وَإِنَّهُۥ لَكِتَٰبٌ عَزِيزٞ

به يقين كساني كه به قرآن بعد از آنكه [براي هدايت شان] آمد، كافر شدند، [به عذاب سختي گرفتار مى‌شوند]، و [قرآن] كتاب عزيزي است

لَّا يَأۡتِيهِ ٱلۡبَٰطِلُ مِنۢ بَيۡنِ يَدَيۡهِ وَلَا مِنۡ خَلۡفِهِۦۖ تَنزِيلٞ مِّنۡ حَكِيمٍ حَمِيدٖ

كه هيچ گونه باطل كنندة نه در گذشته داشته است، و نه در آينده خواهد داشت، [زيرا] از طرف ذات با حكمت و ستودة نازل شده است

مَّا يُقَالُ لَكَ إِلَّا مَا قَدۡ قِيلَ لِلرُّسُلِ مِن قَبۡلِكَۚ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغۡفِرَةٖ وَذُو عِقَابٍ أَلِيمٖ

[اي پيامبر!] به تو جز آن چيزي كه به پيامبران پيش از تو گفته شده بود [كه اذيت و تكذيب باشد]، چيز ديگري گفته نمي‌شود، به يقين پروردگارت هم آمرزنده، و هم داراي عذاب دردناكي است

وَلَوۡ جَعَلۡنَٰهُ قُرۡءَانًا أَعۡجَمِيّٗا لَّقَالُواْ لَوۡلَا فُصِّلَتۡ ءَايَٰتُهُۥٓۖ ءَا۬عۡجَمِيّٞ وَعَرَبِيّٞۗ قُلۡ هُوَ لِلَّذِينَ ءَامَنُواْ هُدٗى وَشِفَآءٞۚ وَٱلَّذِينَ لَا يُؤۡمِنُونَ فِيٓ ءَاذَانِهِمۡ وَقۡرٞ وَهُوَ عَلَيۡهِمۡ عَمًىۚ أُوْلَـٰٓئِكَ يُنَادَوۡنَ مِن مَّكَانِۭ بَعِيدٖ

و اگر قرآن را به زبان عجمي مي‌فرستاديم، هرآيينه مي‌گفتند: چرا آياتش به وضوح بيان نشده است، آيا كتابي است به زبان عجمي، و [مخاطبان آن] عربي زبان، [اي پيامبر!] بگو: [اين قرآن] براي كساني كه ايمان آورده اند، [چه عربي باشند و چه عجمي] وسيلة هدايت و شفايي است، و كساني كه [به آن] ايمان نمي‌آورند، در گوشهاي شان سنگيني است، و آن [قرآن] براي آنان [سبب] كور دلي است، اينان [گويا] از راه دوري نداء داده مي‌شوند

وَلَقَدۡ ءَاتَيۡنَا مُوسَى ٱلۡكِتَٰبَ فَٱخۡتُلِفَ فِيهِۚ وَلَوۡلَا كَلِمَةٞ سَبَقَتۡ مِن رَّبِّكَ لَقُضِيَ بَيۡنَهُمۡۚ وَإِنَّهُمۡ لَفِي شَكّٖ مِّنۡهُ مُرِيبٖ

و به تحقيق به موسي كتاب داديم [كه تورات باشد]، و در آن اختلاف به وجود آمد[1]، و اگر فرمان سابق پروردگار تو نمي‌بود، به يقين در ميان آنها قضاوت مي‌گرديد، و به يقين آنان در بارة آن در شك [و] ترديد مي‌باشند