فِيهَا عَيۡنٞ جَارِيَةٞ

در آنجا چشمة رواني است

فِيهَا سُرُرٞ مَّرۡفُوعَةٞ

در آنجا تختهاييي بالا بلندي است

وَأَكۡوَابٞ مَّوۡضُوعَةٞ

و جامهايي نهاده شده‌اي است

وَنَمَارِقُ مَصۡفُوفَةٞ

و بالشهايي رديف شده‌اي است

وَزَرَابِيُّ مَبۡثُوثَةٌ

و فرشهايي نفيسي است كه گسترانده شده است

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلۡإِبِلِ كَيۡفَ خُلِقَتۡ

آيا به شتر نمي‌نگرند كه چگونه خلق شده است

وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيۡفَ رُفِعَتۡ

و [آيا] به سوي آسمان [نمي‌نگرند] كه چگونه بر افراشته شده است

وَإِلَى ٱلۡجِبَالِ كَيۡفَ نُصِبَتۡ

و [آيا] به سوي كوه ها [نمي‌نگرند] كه چگونه نصب شده اند

وَإِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَيۡفَ سُطِحَتۡ

و [آيا] به سوي زمين [نمي‌نگرند] كه چگونه گسترده شده است

فَذَكِّرۡ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٞ

پس [به مردم] تذكر بده، كه تو تذكر دهنده هستي

لَّسۡتَ عَلَيۡهِم بِمُصَيۡطِرٍ

بر آنان مسلط نيستي

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ

مگر كسي كه روي بگرداند، و كفر بورزد

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَكۡبَرَ

كه الله او را به عذاب بزرگتر عذاب مي‌كند

إِنَّ إِلَيۡنَآ إِيَابَهُمۡ

به يقين بازگشت آنان به سوي ما است

ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا حِسَابَهُم

[و] بعد از آن حساب آنان بر ما است

وَٱلۡفَجۡرِ

قَسَم به صبح

وَلَيَالٍ عَشۡرٖ

و قَسَم به شبهاي ده گانه

وَٱلشَّفۡعِ وَٱلۡوَتۡرِ

و قَسَم به جفت و طاق

وَٱلَّيۡلِ إِذَا يَسۡرِ

و قَسَم به شب در وقتي كه سپري مي‌شود

هَلۡ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٞ لِّذِي حِجۡرٍ

آيا اين قَسَمها براي شخص خردمند كافي است

أَلَمۡ تَرَ كَيۡفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ

آيا نديدي [ندانستي] كه پروردگارت با قوم عاد چه كرد

إِرَمَ ذَاتِ ٱلۡعِمَادِ

با شهر إرم كه داراي ستونهاي بسياري بود

ٱلَّتِي لَمۡ يُخۡلَقۡ مِثۡلُهَا فِي ٱلۡبِلَٰدِ

كه مانندش در شهرها آفريده نشده بود

وَثَمُودَ ٱلَّذِينَ جَابُواْ ٱلصَّخۡرَ بِٱلۡوَادِ

و [با] ثمود كه در وادي [خود] صخره ها را مي‌بريدند

وَفِرۡعَوۡنَ ذِي ٱلۡأَوۡتَادِ

و با فرعون كه داراي اوتاد [داراي ميخها، و يا داراي اهرامات] بود

ٱلَّذِينَ طَغَوۡاْ فِي ٱلۡبِلَٰدِ

آنان كه در شهرها طغيان كرده بودند

فَأَكۡثَرُواْ فِيهَا ٱلۡفَسَادَ

و در آن شهرها به فسادكاري بسياري پرداختند

فَصَبَّ عَلَيۡهِمۡ رَبُّكَ سَوۡطَ عَذَابٍ

سر انجام پروردگارت تازيانة عذاب را بر سر آنان فرود آورد

إِنَّ رَبَّكَ لَبِٱلۡمِرۡصَادِ

به يقين پرورگار تو در كمين است

فَأَمَّا ٱلۡإِنسَٰنُ إِذَا مَا ٱبۡتَلَىٰهُ رَبُّهُۥ فَأَكۡرَمَهُۥ وَنَعَّمَهُۥ فَيَقُولُ رَبِّيٓ أَكۡرَمَنِ

اما انسان به گونه‌اي است كه چون پروردگارش او را مورد آزمايش قرار دهد، و گرامي بدارد، و برايش نعمت بدهد، مي‌گويد: پروردگارم مرا گرامي داشت