وَكَذَّبَ بِهِۦ قَوۡمُكَ وَهُوَ ٱلۡحَقُّۚ قُل لَّسۡتُ عَلَيۡكُم بِوَكِيلٖ

و [اي پيامبر!] قوم تو آن [قرآن] را تكذيب نمودند، در حالي كه آن حق است، بگو! من نگهبان شما نيستم

لِّكُلِّ نَبَإٖ مُّسۡتَقَرّٞۚ وَسَوۡفَ تَعۡلَمُونَ

براي هر خبري وقت معيني است، و به زودي خواهيد دانست

وَإِذَا رَأَيۡتَ ٱلَّذِينَ يَخُوضُونَ فِيٓ ءَايَٰتِنَا فَأَعۡرِضۡ عَنۡهُمۡ حَتَّىٰ يَخُوضُواْ فِي حَدِيثٍ غَيۡرِهِۦۚ وَإِمَّا يُنسِيَنَّكَ ٱلشَّيۡطَٰنُ فَلَا تَقۡعُدۡ بَعۡدَ ٱلذِّكۡرَىٰ مَعَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلظَّـٰلِمِينَ

و چون كساني را ديدي كه در آيات ما [به قصد مسخره كردن] به بحث و گفتگو مي‌پردازند، از آنان روي بگردان، تا آنكه به سخن ديگري بپردازند، و اگر شيطان فراموشت ساخت، بعد از اينكه به يادت آمد، با گروه ستمكاران منشين

وَمَا عَلَى ٱلَّذِينَ يَتَّقُونَ مِنۡ حِسَابِهِم مِّن شَيۡءٖ وَلَٰكِن ذِكۡرَىٰ لَعَلَّهُمۡ يَتَّقُونَ

و از حساب آنان چيزي بر عهدة پرهيزگاران نيست، ولي [نشستن شما با آنان بايد] براي تذكر باشد، تا شايد پرهيزگاري پيشه كنند

وَذَرِ ٱلَّذِينَ ٱتَّخَذُواْ دِينَهُمۡ لَعِبٗا وَلَهۡوٗا وَغَرَّتۡهُمُ ٱلۡحَيَوٰةُ ٱلدُّنۡيَاۚ وَذَكِّرۡ بِهِۦٓ أَن تُبۡسَلَ نَفۡسُۢ بِمَا كَسَبَتۡ لَيۡسَ لَهَا مِن دُونِ ٱللَّهِ وَلِيّٞ وَلَا شَفِيعٞ وَإِن تَعۡدِلۡ كُلَّ عَدۡلٖ لَّا يُؤۡخَذۡ مِنۡهَآۗ أُوْلَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ أُبۡسِلُواْ بِمَا كَسَبُواْۖ لَهُمۡ شَرَابٞ مِّنۡ حَمِيمٖ وَعَذَابٌ أَلِيمُۢ بِمَا كَانُواْ يَكۡفُرُونَ

و كساني را كه دين خود را به بازيچه و سرگرمي گرفته ‌اند، و زندگي دنيا آنان را فريب داده است، رها كن، و به اين [قرآن] اندرز شان بده، تا كسي در [برابر گناهي كه مرتكب شده است] به هلاكت نرسد، [و در روز قيامت] برايش جز از الله، كارساز و شفاعت كنندة نيست، و اگر [در آن روز] هر فدية را [جهت رهايي خود] بدهد، از وي پذيرفته نمي‌شود، آنها كساني‌ اند، كه در گرو اعمال [بد] خود مانده ‌اند، به سزاي آنكه كفر ورزيدند، براي آنها آشاميدني از آب جوشان است، و [به] عذاب دردناكي گرفتار مي‌شوند

قُلۡ أَنَدۡعُواْ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَنفَعُنَا وَلَا يَضُرُّنَا وَنُرَدُّ عَلَىٰٓ أَعۡقَابِنَا بَعۡدَ إِذۡ هَدَىٰنَا ٱللَّهُ كَٱلَّذِي ٱسۡتَهۡوَتۡهُ ٱلشَّيَٰطِينُ فِي ٱلۡأَرۡضِ حَيۡرَانَ لَهُۥٓ أَصۡحَٰبٞ يَدۡعُونَهُۥٓ إِلَى ٱلۡهُدَى ٱئۡتِنَاۗ قُلۡ إِنَّ هُدَى ٱللَّهِ هُوَ ٱلۡهُدَىٰۖ وَأُمِرۡنَا لِنُسۡلِمَ لِرَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

[اي پيامبر!] بگو! آيا جز الله به درگاه كسي دعاء كنيم كه نه سودي براي ما مي‌رساند، و نه زياني، [تا در نتيجه] بعد از آنكه الله ما را هدايت كرد، به عقب برگرديم، تا همچون كسي باشيم كه شياطين او را در زمين گمراه كرده، و سرگردان شده است، برايش ياراني است كه او را به هدايت دعوت مي‌كنند، [و مي‌گويند] به سوي ما بيا، بگو! به راستي هدايت الله، هدايت حقيقي است، و به ما امر شده است كه تسليم پروردگار عالميان باشيم

وَأَنۡ أَقِيمُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَٱتَّقُوهُۚ وَهُوَ ٱلَّذِيٓ إِلَيۡهِ تُحۡشَرُونَ

و اينكه نماز را برپا داريد، واز او بترسيد، و او ذاتي است كه به سويش محشور مي‌شويد

وَهُوَ ٱلَّذِي خَلَقَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ بِٱلۡحَقِّۖ وَيَوۡمَ يَقُولُ كُن فَيَكُونُۚ قَوۡلُهُ ٱلۡحَقُّۚ وَلَهُ ٱلۡمُلۡكُ يَوۡمَ يُنفَخُ فِي ٱلصُّورِۚ عَٰلِمُ ٱلۡغَيۡبِ وَٱلشَّهَٰدَةِۚ وَهُوَ ٱلۡحَكِيمُ ٱلۡخَبِيرُ

و او آن ذاتي است كه آسمانها و زمين را به حق آفريد، و روزي كه بگويد (باش)، در همان لحظة كه الله خواسته است موجود مي‌شود، گفتة او حق است، و روزي كه در صور دميده شود، فرمانروايي [مطلق] از آن او است، داناي نهان و آشكار است، و او با حكمت آگاه است

۞وَإِذۡ قَالَ إِبۡرَٰهِيمُ لِأَبِيهِ ءَازَرَ أَتَتَّخِذُ أَصۡنَامًا ءَالِهَةً إِنِّيٓ أَرَىٰكَ وَقَوۡمَكَ فِي ضَلَٰلٖ مُّبِينٖ

و [اي پيامبر!] زماني را به ياد آور كه ابراهيم براي پدر خود آزر گفت: آيا بتهايی را به پرستش مي‌گيري؟ همانا من تو را و قوم تو را در گمراهي آشكاري مي‌بينم

وَكَذَٰلِكَ نُرِيٓ إِبۡرَٰهِيمَ مَلَكُوتَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضِ وَلِيَكُونَ مِنَ ٱلۡمُوقِنِينَ

و اينچنين ملكوت آسمانها را براي ابراهيم نشان داديم، و تا از جملة يقين كنندگان باشد

فَلَمَّا جَنَّ عَلَيۡهِ ٱلَّيۡلُ رَءَا كَوۡكَبٗاۖ قَالَ هَٰذَا رَبِّيۖ فَلَمَّآ أَفَلَ قَالَ لَآ أُحِبُّ ٱلۡأٓفِلِينَ

هنگامي كه شب بر وي تاريك شد، ستارة را ديد، گفت: اين پروردگار من است، و چون غروب كرد، گفت: غروب كنندگان را دوست ندارم

فَلَمَّا رَءَا ٱلۡقَمَرَ بَازِغٗا قَالَ هَٰذَا رَبِّيۖ فَلَمَّآ أَفَلَ قَالَ لَئِن لَّمۡ يَهۡدِنِي رَبِّي لَأَكُونَنَّ مِنَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلضَّآلِّينَ

و چون ماه را تابنده ديد، گفت: اين پروردگار من است، و چون غروب كرد، گفت: اگر پروردگارم مرا هدايت نكند، به يقين كه از مردمان گمراه خواهم بود

فَلَمَّا رَءَا ٱلشَّمۡسَ بَازِغَةٗ قَالَ هَٰذَا رَبِّي هَٰذَآ أَكۡبَرُۖ فَلَمَّآ أَفَلَتۡ قَالَ يَٰقَوۡمِ إِنِّي بَرِيٓءٞ مِّمَّا تُشۡرِكُونَ

و چون خورشيد را درخشنده ديد، گفت: پروردگارم اين است، اين بزرگتر است، و چون غروب كرد، گفت: اي قوم من! از آنچه با الله شريك مي‌گيريد بيزارم

إِنِّي وَجَّهۡتُ وَجۡهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ ٱلسَّمَٰوَٰتِ وَٱلۡأَرۡضَ حَنِيفٗاۖ وَمَآ أَنَا۠ مِنَ ٱلۡمُشۡرِكِينَ

من به ذاتي روي آورده ام كه آسمانها و زمين را آفريده كرده است، در حالي كه يكتا پرستم، و از مشركان نمي‌باشم

وَحَآجَّهُۥ قَوۡمُهُۥۚ قَالَ أَتُحَـٰٓجُّوٓنِّي فِي ٱللَّهِ وَقَدۡ هَدَىٰنِۚ وَلَآ أَخَافُ مَا تُشۡرِكُونَ بِهِۦٓ إِلَّآ أَن يَشَآءَ رَبِّي شَيۡـٔٗاۚ وَسِعَ رَبِّي كُلَّ شَيۡءٍ عِلۡمًاۚ أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ

و قومش با او به مجادله پرداختند، گفت: آيا در بارة الله با من مجادله مي‌كنيد، در حالي كه مرا هدايت كرده است، و من از آنچه كه به او شريك قرار مي‌دهيد نمي‌ترسم، مگر چيزي را كه پروردگارم بخواهد، و علم پروردگارم همه چيز را فرا گرفته است، آيا پند نمي‌گيريد

وَكَيۡفَ أَخَافُ مَآ أَشۡرَكۡتُمۡ وَلَا تَخَافُونَ أَنَّكُمۡ أَشۡرَكۡتُم بِٱللَّهِ مَا لَمۡ يُنَزِّلۡ بِهِۦ عَلَيۡكُمۡ سُلۡطَٰنٗاۚ فَأَيُّ ٱلۡفَرِيقَيۡنِ أَحَقُّ بِٱلۡأَمۡنِۖ إِن كُنتُمۡ تَعۡلَمُونَ

و چگونه از آنچه كه آن را شريك [الله] قرار داده ‌ايد بترسم، در حالي كه شما از اينكه چيزي را شريك الله قرار مي‌دهيد، نمي‌ترسيد، [در حالي كه] هيچ حجتي را در بارة آن بر شما نازل نكرده است، پس اگر مي‌دانيد كدام يك از اين دو گروه به ايمن بودن سزاوارتر است

ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ وَلَمۡ يَلۡبِسُوٓاْ إِيمَٰنَهُم بِظُلۡمٍ أُوْلَـٰٓئِكَ لَهُمُ ٱلۡأَمۡنُ وَهُم مُّهۡتَدُونَ

[بدانيد] كساني كه ايمان آورده ‌اند، و ايمان خود را به ستم نيالوده ‎اند، اينها هستند كه ايمني دارند، و اينها هستند كه هدايت شدگانند

وَتِلۡكَ حُجَّتُنَآ ءَاتَيۡنَٰهَآ إِبۡرَٰهِيمَ عَلَىٰ قَوۡمِهِۦۚ نَرۡفَعُ دَرَجَٰتٖ مَّن نَّشَآءُۗ إِنَّ رَبَّكَ حَكِيمٌ عَلِيمٞ

و اين چيزها حجت ما است كه به ابراهيم در برابر قومش داديم، درجات هر كس را كه بخواهيم بالا مي‌بريم، همانا كه پروردگار تو با حكمت دانا است

وَوَهَبۡنَا لَهُۥٓ إِسۡحَٰقَ وَيَعۡقُوبَۚ كُلًّا هَدَيۡنَاۚ وَنُوحًا هَدَيۡنَا مِن قَبۡلُۖ وَمِن ذُرِّيَّتِهِۦ دَاوُۥدَ وَسُلَيۡمَٰنَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَىٰ وَهَٰرُونَۚ وَكَذَٰلِكَ نَجۡزِي ٱلۡمُحۡسِنِينَ

و اسحاق و يعقوب را برايش [ابراهيم] بخشيديم، و همه را هدايت كرديم، و نوح را پيشتر هدايت كرده بوديم، و از نسل او داود و سليمان، و ايوب و يوسف و موسي و هارون را [هدايت نموديم]، و نيكوكاران را اين گونه پاداش مي‌دهيم

وَزَكَرِيَّا وَيَحۡيَىٰ وَعِيسَىٰ وَإِلۡيَاسَۖ كُلّٞ مِّنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ

و زكريا و يحيي و عيسي و إلياس را [هدايت نموديم]، كه همة اينها از شايستگان بودند

وَإِسۡمَٰعِيلَ وَٱلۡيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطٗاۚ وَكُلّٗا فَضَّلۡنَا عَلَى ٱلۡعَٰلَمِينَ

و اسماعيل و اليَسَع و يونس و لوط را [هدايت نموديم]، و هر يك از آنان را بر جهانيان فضيلت داديم

وَمِنۡ ءَابَآئِهِمۡ وَذُرِّيَّـٰتِهِمۡ وَإِخۡوَٰنِهِمۡۖ وَٱجۡتَبَيۡنَٰهُمۡ وَهَدَيۡنَٰهُمۡ إِلَىٰ صِرَٰطٖ مُّسۡتَقِيمٖ

و از پدران شان و فرزندان شان و برادران شان [كساني را] برگزيديم، و به راه راست هدايت شان كرديم

ذَٰلِكَ هُدَى ٱللَّهِ يَهۡدِي بِهِۦ مَن يَشَآءُ مِنۡ عِبَادِهِۦۚ وَلَوۡ أَشۡرَكُواْ لَحَبِطَ عَنۡهُم مَّا كَانُواْ يَعۡمَلُونَ

اين هدايت الله است، كه هر كس از بندگان خود را بخواهد به آن هدايت مي‌كند، و اگر شرك مي‌ورزيدند، هرآينه اعمال [نيك] شان به هدر مي‌رفت

أُوْلَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ ءَاتَيۡنَٰهُمُ ٱلۡكِتَٰبَ وَٱلۡحُكۡمَ وَٱلنُّبُوَّةَۚ فَإِن يَكۡفُرۡ بِهَا هَـٰٓؤُلَآءِ فَقَدۡ وَكَّلۡنَا بِهَا قَوۡمٗا لَّيۡسُواْ بِهَا بِكَٰفِرِينَ

اينها كساني هستند كه براي شان كتاب و حُكم و نبوت داديم، و اگر اين [مشركان] به آيات ما كفر بورزند، گروهي را به اين [آيات خود] مي‌گماريم كه به آنها كافر نمي‌باشند

أُوْلَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ هَدَى ٱللَّهُۖ فَبِهُدَىٰهُمُ ٱقۡتَدِهۡۗ قُل لَّآ أَسۡـَٔلُكُمۡ عَلَيۡهِ أَجۡرًاۖ إِنۡ هُوَ إِلَّا ذِكۡرَىٰ لِلۡعَٰلَمِينَ

اينها كساني ‌اند كه الله آنها را هدايت كرده است، پس [اي پيامبر!] از هدايت آنها پيروي كن، بگو من در برابر اين [رسالت] از شما پاداشي نمي‌خواهم، اين [رسالت] جز پندي براي جهانيان نيست

وَمَا قَدَرُواْ ٱللَّهَ حَقَّ قَدۡرِهِۦٓ إِذۡ قَالُواْ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُ عَلَىٰ بَشَرٖ مِّن شَيۡءٖۗ قُلۡ مَنۡ أَنزَلَ ٱلۡكِتَٰبَ ٱلَّذِي جَآءَ بِهِۦ مُوسَىٰ نُورٗا وَهُدٗى لِّلنَّاسِۖ تَجۡعَلُونَهُۥ قَرَاطِيسَ تُبۡدُونَهَا وَتُخۡفُونَ كَثِيرٗاۖ وَعُلِّمۡتُم مَّا لَمۡ تَعۡلَمُوٓاْ أَنتُمۡ وَلَآ ءَابَآؤُكُمۡۖ قُلِ ٱللَّهُۖ ثُمَّ ذَرۡهُمۡ فِي خَوۡضِهِمۡ يَلۡعَبُونَ

و آن طور كه شايسته بود، قدر و بزرگى الله را نشناختند آنگاه كه آنها گفتند: الله هيچ چيزي را بر هيچ بشري نازل نكرده است، [اي پيامبر!] بگو! كتابي را كه موسي براي روشنايي و هدايت مردم آورد، چه كسي نازل كرده بود، كه شما آن را به صورت ورقهايی در مي‌آوريد، قسمتي را آشكار نموده، و بسياري را پنهان مي‌كنيد، و آنچه را كه شما و پدران شما نمي‌دانستيد، به شما تعليم داده شد، بگو! الله است [كه آن را نازل ساخته است]، آنگاه آنها را رها كن تا با سخنان بيهودة خود بازي كنند

وَهَٰذَا كِتَٰبٌ أَنزَلۡنَٰهُ مُبَارَكٞ مُّصَدِّقُ ٱلَّذِي بَيۡنَ يَدَيۡهِ وَلِتُنذِرَ أُمَّ ٱلۡقُرَىٰ وَمَنۡ حَوۡلَهَاۚ وَٱلَّذِينَ يُؤۡمِنُونَ بِٱلۡأٓخِرَةِ يُؤۡمِنُونَ بِهِۦۖ وَهُمۡ عَلَىٰ صَلَاتِهِمۡ يُحَافِظُونَ

و اين كتاب [قرآن مجيد] را كه مبارك بوده و تصديق كنندة [كتابهاي] پيشين است، نازل كرديم، تا [مردم] مكه و اطراف آن را بيم بدهي، و كساني كه به آخرت ايمان دارند، به آن ايمان مي‌آورند، و بر نمازهاي خود مواظبت مي‌كنند

وَمَنۡ أَظۡلَمُ مِمَّنِ ٱفۡتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا أَوۡ قَالَ أُوحِيَ إِلَيَّ وَلَمۡ يُوحَ إِلَيۡهِ شَيۡءٞ وَمَن قَالَ سَأُنزِلُ مِثۡلَ مَآ أَنزَلَ ٱللَّهُۗ وَلَوۡ تَرَىٰٓ إِذِ ٱلظَّـٰلِمُونَ فِي غَمَرَٰتِ ٱلۡمَوۡتِ وَٱلۡمَلَـٰٓئِكَةُ بَاسِطُوٓاْ أَيۡدِيهِمۡ أَخۡرِجُوٓاْ أَنفُسَكُمُۖ ٱلۡيَوۡمَ تُجۡزَوۡنَ عَذَابَ ٱلۡهُونِ بِمَا كُنتُمۡ تَقُولُونَ عَلَى ٱللَّهِ غَيۡرَ ٱلۡحَقِّ وَكُنتُمۡ عَنۡ ءَايَٰتِهِۦ تَسۡتَكۡبِرُونَ

و چه كسي ‌ستمكارتر از آن كسي است كه بر الله دروغ ببندد، و يا بگويد: به من وحي نازل شده است، در حالي كه بر وي هيچ چيزي وحي نشده است، و كسي كه بگويد من هم به مانند آنچه الله نازل كرده است، نازل مي‌كنم، و اگر ستمكاران را در سكرات مرگ ببيني كه فرشتگان دستهاي خود را دراز كرده [و براي آنان مي‌گويند] جانهاي خود را بيرون كنيد، امروز به عذاب خفت باري گرفتار مي‌شويد، و اين به سبب آن است كه در بارة الله به غير حق مي‌گفتيد، و در برابر آيات او تكبر مي‌كرديد

وَلَقَدۡ جِئۡتُمُونَا فُرَٰدَىٰ كَمَا خَلَقۡنَٰكُمۡ أَوَّلَ مَرَّةٖ وَتَرَكۡتُم مَّا خَوَّلۡنَٰكُمۡ وَرَآءَ ظُهُورِكُمۡۖ وَمَا نَرَىٰ مَعَكُمۡ شُفَعَآءَكُمُ ٱلَّذِينَ زَعَمۡتُمۡ أَنَّهُمۡ فِيكُمۡ شُرَكَـٰٓؤُاْۚ لَقَد تَّقَطَّعَ بَيۡنَكُمۡ وَضَلَّ عَنكُم مَّا كُنتُمۡ تَزۡعُمُونَ

اكنون يكه و تنها، به مانند اولين باري كه شما را آفريده كرده بوديم، نزد ما آمديد، و آنچه را كه براي شما داده بوديم، پشت سر خود گذاشتيد، و شفيعان تان را كه گمان مي‌كرديد در كار شما شريكان [ما] هستند، با شما نمي‌بينيم، همانا پيوند شما با هم گسسته شده است، و آنچه را كه گمان مي‌كرديد، از نزد شما گم شده‌ اند

۞إِنَّ ٱللَّهَ فَالِقُ ٱلۡحَبِّ وَٱلنَّوَىٰۖ يُخۡرِجُ ٱلۡحَيَّ مِنَ ٱلۡمَيِّتِ وَمُخۡرِجُ ٱلۡمَيِّتِ مِنَ ٱلۡحَيِّۚ ذَٰلِكُمُ ٱللَّهُۖ فَأَنَّىٰ تُؤۡفَكُونَ

همانا الله شكافندة دانه و هسته است، زنده را از مرده پديد مي‌آورد، و مرده را از زنده، اين است پروردگار شما، پس چگونه [از حق] منحرف مي‌شويد